Waarom kerstboodschappen agressie opwekken

Ans Breetveld
24 dec 2025
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 12 feb

‘Wat is het rustig’, zei ik tegen de kassamedewerker van de eerste supermarkt waar ik heen ging. Ondertussen rekende ik het laatste pakje zalm af dat nog in de winkel lag.

‘Wacht maar tot vanmiddag’, antwoordde hij.

Ik hoopte dat het in het winkelcentrum, waar ik heenging voor de tweede supermarkt, net zo rustig zou zijn. Maar toen ik aan kwam fietsen zag ik het al: een volle parkeerplaats. Rondjes rijdende auto’s op de paden ertussen. Uit de net zo volle fietsenstalling ging net iemand weg. Ik tilde mijn fiets in het rek.

Hoe ga ik met deze drukte om, vroeg ik me af, wetende dat ik er niet zo goed tegen kan. In de weg staande en botsende supermarktkarretjes wekken normaal gesproken een lichte agressie op die mijn humeur negatief beïnvloedt. Die agressie moet ik in toom zien te houden. Hoe doe ik dat?

Rustig blijven, zei ik tegen mezelf. Gewoon doen alsof het normaal is. En geen gehaast. En te alle tijden mijn kalmte bewaren.

Ik ademde langzaam naar mijn buik en liep naar de pinautomaat die in de entree van de supermarkt stond.

Gisteren had ik mijn noodvoorraad geld uitgegeven aan de glazenwasser. Zwart. Omdat hij mijn dakgoten had schoongemaakt. Snel weer aanvullen voor als de oorlog uitbreekt.

Terwijl ik de pinautomaat bediende begon vlakbij, in de hal van het winkelcentrum een mannenstem luidkeels een kerstlied in te zetten, onder begeleiding van een gitaar. Het geratel van het pinapparaat was niet meer te horen. Het begon te bonken in mijn borstkas. Mijn adem zat meteen weer hoog, want met dit soort herrie had ik géén rekening gehouden. Halt ermee, dacht ik.

Dat deerde de zanger niet. Het lied bleef weerklinken in de ruimte. Mogelijk ging de man ervan uit dat hij zijn publiek een plezier deed met zijn lied, daarbij vergetend dat het in de wereld krioelt van prikkelgevoelige mensen, zoals ik.

Het door de pinmachine uitgebraakte geld stopte ik snel in mijn portemonnee.

Weg hier, dacht ik. En rustig blijven. Als ik zo direct in de supermarkt ben hoor ik hem niet meer. En als ik eruit kom is hij vast weg. Dat idee bracht me tot rust.

Inderdaad, zodra ik het klaphekje passeerde werd de lawaaimuziek vervangen door supermarktgeluiden en ik wist mijn kalmte verrassend goed te bewaren.

Ik wachtte geduldig tot onbereikbare schappen vrijkwamen en tot opstoppingen oplosten. Ik duwde mijn karretje opzij als het anderen in de weg stond.

Bij de theestelling stond naast mij een vrouw die een lange heer naast haar aansprak: ‘Zou u dat pakje thee, daar bovenaan en ver naar achteren, alstublieft voor me uit het schap willen pakken?’

De heer deed wat hem gevraagd werd.

Ze keek mij aan en zei: ‘Eigenlijk zou ik groter moeten zijn, want ik kan er vaak niet bij. Maar ja, dan los ik het zo maar op.’

Ik keek haar aan. Ze was helemaal niet klein. En ik zei: ‘Ik denk dat de stellingen te hoog zijn voor de gemiddelde mens. Eigenlijk zouden er grijptangen moeten liggen waarmee we alles wat te hoog ligt kunnen pakken.’

We stonden samen te lachen.

Toen ik na het afrekenen naar buiten liep begon juist een groep koperblazers ‘Het is geboren het goddelijk kind’ te spelen. Keihard.